Ingestuurde brief – Ik ben boos en diep teleurgesteld over hoe in deze regio wordt omgegaan met dakloze mensen. Wat hier gebeurt is geen “pech” of een “complex sociaal probleem”, maar het resultaat van politieke keuzes, bezuinigingen en structureel wegkijken.
Mensen oordelen te makkelijk over dakloze mensen, terwijl nauwelijks aandacht uitgaat naar de oorzaken. Een groot deel van deze mensen zijn gewone, hardwerkende burgers. Nederlanders, maar ook arbeidsmigranten uit onder andere Polen en Tsjechië die hier zijn komen werken. Zodra werk wegvalt, vaak via uitzendconstructies zonder enige zekerheid of nazorg, vallen inkomen én huisvesting tegelijk weg. En dan volgt de val naar het straatleven.
Daarnaast is er een groep mensen die vastloopt door trauma’s, psychische problemen of verslaving. Dat zijn geen “gevallen”, maar mensen die zonder structurele begeleiding volledig buiten het systeem terechtkomen.
Verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven
Wat in de praktijk pijnlijk duidelijk wordt, is het doorschuiven van verantwoordelijkheid tussen gemeenten. Loketten sturen mensen van de ene instantie naar de andere met opmerkingen als: “Je komt uit Weert, dus daar moet je zijn.” Maar als er in Weert geen netwerk, geen opvangcapaciteit of geen plek beschikbaar is, dan helpt uiteindelijk niemand hen echt. Het resultaat is dat mensen simpelweg op straat eindigen. Dat is geen beleid, dat is bestuurlijke ontkenning van verantwoordelijkheid.
Ik heb zelf gezien hoe mensen overdag nog terecht konden bij het ZRC aan de Roermondsweg voor basisvoorzieningen zoals eten en douchen. Maar zodra de avond viel, was er vaak geen slaapplaats. Daardoor stonden dezelfde mensen weer buiten in de kou. Dat is geen opvangsysteem, dat is het verschuiven van zichtbaarheid: overdag oplossen, ’s nachts laten verdwijnen.
Leegstand en gebrek aan politieke wil
Tegelijkertijd zien we leegstand in Weert. Panden staan leeg terwijl mensen buiten slapen. Dan is het niet langer geloofwaardig om te spreken over “geen mogelijkheden”, maar over een gebrek aan politieke wil en prioriteit.
Dankzij inzet van betrokkenen is deze winter voorkomen dat mensen zijn overleden door kou en gebrek aan onderdak. Dat zou op zichzelf al een alarmsignaal moeten zijn dat het systeem faalt. Toch blijven structurele oplossingen uit, terwijl er wel wordt bezuinigd op opvang, begeleiding en basisvoorzieningen.
Stigmatisering helpt niemand
Daarbovenop gebruiken bestuurders en betrokken instanties regelmatig een kleine groep die overlast veroorzaakt om de hele groep dakloze mensen te stigmatiseren. Dat is niet alleen onrechtvaardig, het is ook bestuurlijk gemak: het maakt het eenvoudiger om niet te hoeven investeren in echte oplossingen. Maar het gevolg is dat de meest kwetsbaren dubbel worden gestraft.
De conclusie is helder: dit is geen individueel probleem van dakloze mensen, maar een structureel falen van beleid en samenwerking tussen gemeenten en instanties. Het systeem werkt niet omdat verantwoordelijkheid te vaak wordt doorgeschoven in plaats van genomen.
Tijd voor actie
Weert kan niet blijven wegkijken. Niet met leegstand. Ook niet met kennis van de situatie. En zeker niet met mensen die letterlijk op straat overleven.
Het is tijd dat bestuurders verantwoordelijkheid nemen. Niet morgen, niet na een nieuw overleg, maar nu.
Goed om te weten
Dit betreft een ingezonden brief. De inhoud en standpunten zijn voor rekening van de inzender. De redactie heeft de tekst waar nodig redactioneel bewerkt voor publicatie.
