Op zaterdag 11 april om 16.30 uur opent wethouder Michèle Ferrière in Weert de bijzondere ‘Telefoon van de Wind’. De telefooncel krijgt een plek in het park bij Aan de Bron en PSW. De plek biedt ruimte aan iedereen die wil stilstaan bij gemis, herinneringen en alles wat nog gezegd moet en mag worden.
Oorsprong en betekenis
De Telefoon van de Wind komt oorspronkelijk uit Japan. Inmiddels staan er meerdere telefooncellen in Nederland. Nu krijgt ook Weert een eigen plek. Bezoekers kunnen via de wind woorden richten tot iemand die ze missen, of juist tot iemand die er nog is.
Persoonlijk initiatief
Initiatiefnemer en auteur Gaby Rasters spreekt tijdens de opening een persoonlijk woord. Daarnaast draagt zij samen met de stadsdichter van Weert een gedicht voor. “Met hem bellen en appen zal ik over een tijdje het meeste missen,” vertelt Rasters, die met dit initiatief ook haar goede vriend Oscar eert. “Soms wil je nog zoveel zeggen. Deze plek geeft daar ruimte aan.”
Breder beeld van rouw
Tijdens de opening deelt ook een ervaringsdeskundige zijn verhaal over rouw. Daarbij ligt de nadruk op het brede karakter van rouw. Het gaat niet alleen om overlijden. Mensen ervaren ook rouw bij het verlies van een relatie, gezondheid, toekomst of zekerheid. Oscar Ellerbrak, die ongeneeslijk ziek is, legt uit wat deze plek voor hem betekent.
Niet alleen terugkijken
De telefooncel is niet alleen een plek om terug te kijken. Het initiatief nodigt mensen ook uit om vooruit te kijken. Het doel is om met elkaar in gesprek te gaan. Woorden hoeven daardoor niet te worden uitgesteld, maar kunnen juist op tijd worden gedeeld. Gemis en rouw kunnen bovendien verschillende vormen aannemen. Denk aan het verlies van iemand, van jezelf of van een gemiste kans.
Ontmoeting en verbinding
Rondom de Telefoon van de Wind wil Rasters verschillende initiatieven opzetten. Daarmee wil ze ontmoeting en verbinding stimuleren. Denk aan wandelingen, gesprekken en bijeenkomsten. Mensen krijgen zo de kans om verhalen met elkaar te delen. “Het gaat niet alleen om de telefooncel zelf,” aldus Rasters. “Het gaat om wat eromheen kan groeien: mensen die elkaar vinden, die luisteren, die er voor elkaar zijn.”
Nu begrijp ik best wel dat rouwverwerking iets persoonlijks is maar een telefooncel ergens neerpoten geïnspireerd door een Japans initiatief vind ik wel vergezocht. Of dit weer zo’n Woke beginsel is waarvoor geen belangstelling is gepeild maar opgedrongen meedoen is vereist omdat anderen vinden dat het verplicht helpt. Wereldwijd zijn er wel meer rituelen voor droefenis, vreugde, eerbetoon e.d. maar dan hoeft het niet overneembaar te zijn, laat staan dat het bespreekbaar zijn een mag en geen moet is.
U mag zich nog even gaan verdiepen in de term Woke en de betekenis daarvan…
Waarom verder woorden gebruiken als: “opgedrongen meedoen”, “vereist”, “verplicht”, “een mag en geen moet is”.? Wat een onnodige opruierij. Daar is totaal geen sprake van.
Waar bent u bang voor?
Of het helpt is aan degenen die hier gebruik van maken.
Dan hoop ik wel dat hij heel blijft !