Stadsdichter Gaby Rasters en oud-stadsdichter Salma Ali doen mee aan een landelijke actie waarbij ruim veertig (oud-)stadsdichters uit heel Nederland dit weekend hun stem bundelen. Zo willen zij met gedichten een tegengeluid laten horen tegen de spanningen rond opvanglocaties voor asielzoekers en vluchtelingen.
Aanleiding zijn de protesten bij opvanglocaties in onder meer Apeldoorn en Den Bosch. Daarbij vonden intimidatie, vernielingen en geweld plaats. Dieptepunt was de brandstichting bij een locatie in Loosdrecht, terwijl er nog mensen in het pand waren en omstanders de hulpdiensten belemmerden.
Lokaal verbinden, landelijk doorklinken
Initiatiefneemster Marcia Ottevanger, stadsdichter van Culemborg, licht toe waarom de dichters samen optrekken. “Als stadsdichters zoeken we lokaal naar verbinding en geven we woorden aan gebeurtenissen. Hier worden lokale acties landelijk, daardoor voelden we dat we er met elkaar iets mee wilden doen”, zegt zij. “We vinden het belangrijk dat mensen elkaar blijven ontmoeten in gesprek en menselijkheid, en niet kiezen voor haat en geweld.”
Een golf van woorden
Het startgedicht komt van Maria Farag, die per januari 2027 stadsdichter van Wijdemeren wordt, de gemeente waar Loosdrecht onder valt. De andere (oud-)stadsdichters steunen haar tekst, die zo het eerste dominosteentje vormt. Vervolgens volgen verspreid over het weekend gedichten uit andere steden.
De dichters willen gevoelens van angst of onzekerheid daarbij niet wegzetten of veroordelen. Hun teksten zijn vooral uitnodigingen om de dialoog open te houden en om woorden te verkiezen boven verwijdering of verharding.
Woorden in plaats van woede
Met de actie benadrukken de dichters solidariteit en medemenselijkheid. Daarnaast wijzen zij erop dat achter elke maatschappelijke discussie mensen schuilgaan: van bewoners met zorgen tot vluchtelingen die veiligheid zoeken. Ook roepen zij op verschillen niet met agressie, maar met woorden tegemoet te treden.
“Wij hoeven het niet overal over eens te zijn om mens te blijven.”
De dichters delen het startgedicht op vrijdag 15 mei via sociale media, literaire platforms en lokale media. Daarna volgen de overige gedichten verspreid over het weekend.
Vanuit Weert doen mee: stadsdichter Gaby Rasters en oud-stadsdichter Salma Ali.
- Mens genoeg, Gaby Rasters (pdf): https://wdg.li/wk1ldcu
- Niemand hoeft te wijken, Maria Farag (pdf): https://wdg.li/zwfa5dy
Dapper en altijd goed als er een normaliserend tegengeluid ten hore wordt gebracht. Vandaag is er op meerdere plekken een tegengeluid getoond. Het geluid dat we geweld vanuit rechtsextremistische hoek niet willen tolereren. Dat is wat anders dan niet bezorgd zijn wanneer er een opvanglocatie in jouw buurt of wijk komt.
Helaas zal dit alles aan dovemansoren gericht zijn voor hen die maar één wil kennen, en dat is de hunne. Zij die dit koste wat kost willen uitten, en elk excuus hanteren om geweld te kunnen gebruiken en onze eigen hulpdiensten aan te vallen en tegen te werken als ware het echte landverraders, maar dit ondertussen claimen als ‘Nationaal’ protest en belang. Zij brengen dit alsof hin mening door 90% van de bevolking gesteund wordt. De waarheid ligt echter heel ver hier vandaan. Men mag in de dorpen en steden banger worden voor de rechtsextremistische bewegingen met nazistische trekken dan voor de opvang van enkele asielzoekers.
Een statement want meer is het niet en of dit een taakomschrijving is van stadsdichters laat ik dan maar even in het tactische midden. Eerder zou ik hier een strikt persoonlijke inbreng en mening in zien, wat uiteraard mag. maar of dit dan effect heeft, verandering, verbetering, mindset tot gevolg heeft, betwijfel ik ten zeerste onder het mom van het ‘stadsdichter ‘ zijn.
Momenteel, al besluiteloze jaren overigens, verkeert onze regering die een adequat beleid uit zouden moeten voeren in een spagaat vorm die telkens weer door het alsmaar weer praten, discussiëren, vooruitschuiven, elkaar de les lezen, iedere overtuiging missen, niet kunnen, willen en durven te beslissen om vervolgens weer maar eens te praten en anderen met een ‘probleem’ opzadelen.
“Pilatus waste zijn handen tenslotte ook in onschuld.”
Oorzaak en gevolg hiervan zijn echter het ongenoegen, het verloren politieke vertrouwen in nationaal en gemeentelijk beleid, inspraak, procedures en de plotsklaps voldongen feiten die weerstand veroorzaakt vervolgens ontaardt in geweld, extremisme en wat al niet meer in steeds hardere vormen.
Een oplossing vanuit politiek Den Haag ligt lichtjaren ver weg door onbekwaamheid, onwil en de angst voor populariteit verlies. Een asielstop, een snellere procedure behandeling, en terugkeer programma, een uiteindelijke erkenning dat de vluchtelingenopname al jarenlang boven het hoofd is gegroeid, niet handelbaar meer is en laat staan dat de doorstroom een doodlopende pad is. Het besef is er gewoon nooit geweest en nog steeds niet meer.
Oorzaak en gevolg is altijd een samenhangende eenheid waaraan ook altijd een vooruitdenkende visie gekoppeld moet zijn.